Zanim ktoś usłyszał o dżemie ze słoika, na polskiej wsi gotowano powidła. Ten przetwór to jedna z najstarszych metod konserwowania śliwek – prosta ale czasochłonna i zupełnie bez dodatku cukru. Węgierki dusiły się w kotle godzinami, czasem dniami, aż same z siebie zgęstniały i nabrały głębokiej, ciemnej barwy.

Na tym właśnie polega różnica między powidłami a dżemem. Dżem robi się szybko, z dużą ilością cukru, który zagęszcza owoce i pozwala je dłużej przechowywać – stąd w słoiku często widać jeszcze kawałki skórki czy miąższu. Powidła zagęszczają się same, wyłącznie dzięki długiemu odparowaniu wody. Cała ich słodycz pochodzi z owoców, nie z cukiernicy.

Domowa wersja bez cukru i bez słodzików wymaga głównie czasu, nie umiejętności. Dojrzałe śliwki kroi się na połówki, wykłada na patelnię lub do garnka i dusi na małym ogniu przez kilka godzin, regularnie mieszając, aż masa przestanie się rozlewać na talerzu. Cynamon albo goździk dodane pod koniec gotowania robią resztę roboty.

Na keto powidła warto traktować jak dodatek, nie bazę – łyżka do kremu czy sera to co innego niż kanapka smarowana grubą warstwą. Naturalny cukier z owoców i tak wlicza się do dziennego limitu węglowodanów. Niemniej jednak to tradycja, z której nie warto rezygnować, a keto tarta jest doskonałym przykładem.