Kalarepa – skąd się wzięła i jak ją wybrać?

Kalarepa to odmiana kapusty, a nie korzeń. Jemy jej zgrubiałą łodygę, która rośnie tuż nad ziemią. Pierwszy europejski opis pochodzi z 1554 roku – włoski botanik Pietro Andrea Mattioli pisał, że kalarepa pojawiła się we Włoszech niedawno, a pod koniec XVI wieku uprawiano ją już m.in. w Austrii, Niemczech i Anglii. Nazwa pochodzi od włoskiego cavolo rapa, czyli „kapuściana rzepa”. Podobnie brzmi niemieckie Kohlrabi.

Jak podaje Narodowe Centrum Kultury, do Polski kalarepa miała przybyć wraz z królową Boną. Przyrodnik Jan Krzysztof Kluk w 1777 roku nazywał ją „kalarapą” i wymieniał odmiany o białych, czerwonych i pstrych głowach. Lucyna Ćwierczakiewiczowa w „365 obiadach” pisała o „galarepie” i radziła, że „tylko bardzo młoda jest dobra”. Jesienią podawano ją faszerowaną mięsem.

Ta rada jest aktualna do dziś. W sklepach znajdziemy kalarepę zieloną i fioletową, ale kolor ma tylko skórka – miąższ obu jest jasny. Najlepiej wybierać niewielkie, twarde sztuki z gładką skórką bez plam i pęknięć. Jeśli mają liście, powinny być jędrne i niezwiędnięte. Starsze, przerośnięte kalarepy bywają łykowate, a w uprawie sprzyja temu także niedobór wody. Przed gotowaniem warto grubiej obrać zewnętrzną warstwę, bo jej włókna nie miękną nawet po długim gotowaniu. Sezon na polską kalarepę trwa mniej więcej od maja do listopada. Liście psują się szybciej niż sama kalarepa, dlatego przed przechowywaniem w lodówce najlepiej je odciąć.