Kluski leniwe zna chyba każdy, kto chodził do szkolnej stołówki albo baru mlecznego. Ich nazwa nie jest przypadkowa. Jak wyjaśnia Narodowe Centrum Kultury, przy klasycznych pierogach trzeba rozwałkować ciasto, wykroić krążki, nałożyć farsz i zlepić brzegi. „Leniwa” wersja pomija te etapy – twaróg od razu miesza się z resztą składników, a gotowe ciasto po prostu kroi się na kawałki. Dlatego nazwa „kluski leniwe” jest właściwie trafniejsza niż „pierogi leniwe”, choć w kuchni używamy obu.

Danie ma długą historię. Już w 1783 roku Wojciech Wielądko w „Kucharzu doskonałym” wspomina o „pirogach leniwych” z sera, choć nie wiemy dokładnie, jak wtedy wyglądały. W 1931 roku Elżbieta Kiewnarska podała w swojej książce aż trzy przepisy na pierogi leniwe i zalecała polewać je „zrumienionem masłem z bułeczką”. Masło z bułką tartą, nazywane przez Francuzów „à la polonaise”, to do dziś najbardziej tradycyjny dodatek. Równie popularne są cukier z cynamonem i śmietana.

W PRL-u leniwe stały się klasykiem barów mlecznych i stołówek, gdzie często podawano je jako drugie danie po zupie. Podobne kluski z twarogu znają też nasi sąsiedzi – Ukraińcy jedzą liniwi wareniki, a Austriacy Topfenknödel z cukrem cynamonowym.

Moje proteinowe kluski leniwe nawiązują do tej tradycji, tylko mąkę zastępuje w nich odżywka białkowa – to sprawia, że doskonale sprawdzą się też na dietach niskowęglowodanowych.