Naan to płaski chlebek drożdżowy, którego korzenie sięgają Azji Środkowej i Południowej. Nazwa pochodzi z języka perskiego, gdzie „nān” oznacza po prostu chleb, a do subkontynentu indyjskiego dotarła prawdopodobnie za sprawą Mogołów, którzy przybyli tam przez Persję i Afganistan. To właśnie w czasach Imperium Mogołów, w XVI-XVIII wieku, naan zyskał status luksusowego pieczywa, serwowanego na cesarskich dworach.

Tradycyjnie chlebki wypieka się w glinianym piecu tandoor, rozgrzanym nawet do 480 stopni Celsjusza. Ciasto rozciąga się ręcznie w kształt kropli, a następnie przykleja do rozgrzanych ścianek pieca, gdzie piecze się w zaledwie kilka minut. Taka technika daje charakterystyczne, przypieczone plamki na powierzchni oraz kontrast między chrupiącą skórką a wilgotnym, puszystym wnętrzem.

Oryginalny przepis opiera się na mące pszennej, drożdżach, wodzie, soli oraz jogurcie lub mleku, które nadają ciastu elastyczność i lekko kwaskowy posmak. To właśnie ta receptura odróżnia naan od bezzakwasowych chlebków, takich jak roti czy czapati. Współczesny keto naan to inspirowana tą tradycją wersja bez pszenicy, oparta na serowej bazie zamiast mąki, dzięki czemu zachowuje puszystość oryginału przy znacznie niższej zawartości węglowodanów.