Gnudi to toskańska potrawa, której nazwa dosłownie znaczy „nadzy” – bo to nic innego jak nadzienie do ravioli, podane bez otoczki z ciasta. Pochodzą z rejonu Sieny, Grosseto i Maremmy, a niektóre źródła wymieniają też Casentino i Mugello jako miejsca, gdzie danie było szczególnie popularne.

To typowy przykład kuchni ubogiej – prosty sposób na wykorzystanie ricotty i warzyw liściastych bez konieczności robienia pasty. W północnych Włoszech funkcjonuje pod nazwą malfatti, czyli „źle zrobione” – nawiązanie do nieregularnego, ręcznie formowanego kształtu. Najstarszy udokumentowany zapis podobnej potrawy znajduje się w książce kucharskiej Pellegrina Artusiego z 1891 roku, gdzie przepis numer 97 opisuje niemal identyczne kluseczki z ricotty i boćwiny.

Klasyczne gnudi robi się z odsączonej ricotty, ugotowanego i dobrze odciśniętego szpinaku, jajka, startego parmezanu lub pecorino, odrobiny mąki jako spoiwa oraz szczypty gałki muszkatołowej. Formuje się z nich małe kulki, gotuje we wrzącej wodzie aż wypłyną na powierzchnię – dokładnie jak przy gnocchi – i podaje z masłem roztopionym z szałwią oraz startym serem.

Keto kluseczki z dyni to niskowęglowodanowa wariacja na temat tego włoskiego klasyka.

Żródła:

• Wikipedia (EN) – Gnudi
• conoscifirenze.it – Gli 'gnudi
• cookist.it – Storia degli gnudi
• Il Casalingo di Voghera – Malfatti dalla ricetta di Artusi