Korma wywodzi się z kuchni mogolskiej, którą do Indii przynieśli w XVI wieku najeźdźcy z dynastii Wielkich Mogołów, przybywający z terenów Azji Środkowej i Persji. Sama nazwa pochodzi prawdopodobnie od tureckiego słowa oznaczającego powolne duszenie lub pieczenie, co doskonale opisuje sposób przygotowania tej potrawy – mięso gotuje się tu długo, na małym ogniu, aż stanie się aksamitnie miękkie i przesiąknięte aromatem przypraw.

Kuchnia mogolska charakteryzowała się bogactwem i wykwintnością, dlatego korma tradycyjnie uchodziła za danie odświętne, a nie codzienne. Do jej przygotowania używano jogurtu lub śmietany, orzechów oraz starannie dobranych, delikatnych przypraw, które nadawały sosowi kremową, gładką konsystencję bez agresywnej ostrości. Wersja wzbogacona mielonymi orzechami nerkowca lub migdałami, znana jako Shahi Korma, uchodziła za potrawę godną władcy.

Współcześnie korma występuje w wielu odmianach – może być przygotowana z jagnięciny, kurczaka, wołowiny, a nawet warzyw, takich jak szpinak czy rzepa. Różnice między regionami dotyczą też bazy sosu: na północy Indii dominuje wersja na jogurcie lub śmietanie, podczas gdy w niektórych odsłonach z Azji Południowo-Wschodniej pojawia się mleko kokosowe. Niezmienną cechą pozostaje jednak charakterystyczna, aksamitna konsystencja oraz dominująca w smaku, złocista cebula, na której buduje się cały sos.