Zapiekanka pasterska to po angielsku shepherd’s pie – mięso pod pierzynką z puree ziemniaczanego. Ma jednak bliźniaczkę: cottage pie. W Wielkiej Brytanii przyjęło się, że shepherd’s pie przygotowuje się z jagnięciny lub baraniny (w końcu pasterz pilnuje owiec), a cottage pie z wołowiny. Dawniej nazw używano zamiennie i do dziś nie wszyscy trzymają się tego podziału.

Określenie „cottage pie” pojawia się w zapiskach już pod koniec XVIII wieku, choć nie wiadomo, czy chodziło wtedy o danie z puree. Nazwa „shepherd’s pie” trafiła do książek kucharskich w połowie XIX wieku, a najstarsze przepisy pochodzą ze Szkocji. Długo była to potrawa z resztek: mięso z niedzielnej pieczeni kroiło się lub siekało i przykrywało ziemniakami. Niektóre dawne przepisy zalecały wyłożenie puree także na dno naczynia.

Dziś to klasyk brytyjskich domów i pubów. Jednym z wariantów jest Cumberland pie z chrupiącą warstwą sera i bułki tartej na wierzchu, a Francuzi mają hachis Parmentier, nazwany na cześć Antoine’a Parmentiera, który rozpowszechnił ziemniaki we Francji. Do farszu często dodaje się sos Worcestershire, produkowany w Worcester od lat 30. XIX wieku.

Moja keto zapiekanka pasterska powstaje z wołowiny, więc ściśle rzecz biorąc jest cottage pie, a zamiast ziemniaków ma puree z brukselki. W Polsce nazwa „zapiekanka pasterska” przyjęła się jednak dla obu wersji.