Miechunka – owoc w papierowym lampionie

Miechunka peruwiańska (Physalis peruviana) pochodzi z Ameryki Południowej i od dawna uprawiana jest w Andach. Należy do rodziny psiankowatych, podobnie jak pomidor, a jej najbliższym kuzynem jest meksykański tomatillo. Charakterystyczne pomarańczowe jagody ukryte są w cienkim, pergaminowym kielichu przypominającym lampion – stąd też łacińska nazwa rodzaju, od greckiego słowa oznaczającego pęcherz. Dziś największym producentem i eksporterem miechunki na świecie jest Kolumbia.

Smak miechunki trudno porównać z innymi owocami. Jest słodko-kwaskowa i soczysta, z nutą cytrusów, ananasa i pomidorka koktajlowego. Świeże owoce często zdobią torty i desery, a dzięki dużej ilości pektyn nadają się na dżemy. Suszona miechunka przypomina rodzynki, choć jest wyraźnie bardziej kwaskowa. Jeść można wyłącznie dojrzałe owoce – kielich, liście i niedojrzałe jagody zawierają gorzkie alkaloidy, dlatego przed jedzeniem trzeba usunąć łuskę.

Miechunkę można uprawiać także w Polsce. Jest wrażliwa na przymrozki, dlatego traktuje się ją podobnie jak pomidory: wiosną wysiewa się rozsadę, a do gruntu sadzi po połowie maja. Owoce dojrzewają w sierpniu i wrześniu. Nie należy jej mylić z miechunką rozdętą – ozdobną byliną, której pomarańczowe „chińskie lampiony” zdobią jesienne bukiety.

Na keto warto pamiętać, że suszone owoce mają skoncentrowane cukry. Łyżka suszonej miechunki (ok. 10g) to ok. 4g węglowodanów netto, dlatego najlepiej traktować ją jako dodatek, a nie bazę deseru.